En dan is het opeens de laatste avond van mijn verblijf. De eerste dagen had ik het gevoel dat het 3 hele lange weken zouden worden; zonder comfort, privacy, warme douche, koffie, vlees, wijn én natuurlijk Paul en Bram . Maar dat went allemaal en eigenlijk (achteraf) vind ik 3 weken te kort. Bij mij duurt het toch wat langer voordat ik mijn draai gevonden heb en me ergens  thuis voel. Had dus graag wat langer willen blijven om nog meer met de kinderen te doen en nog meer van West-Bali te zien. Gelukkig zijn er deze week weer nieuwe enthousiaste vrijwilligers gearriveerd; het ‘werk’ gaat gewoon door. 

Het gemis van vooral Paul en Bram maakt dat ik toch wel weer heel graag naar huis ga.

Mijn hoogtepunten waren; de trip naar Lovina, de talentenjacht, de Engelse lessen (hoewel niveau niet al te hoog is; de kinderen vonden het wel heel leuk), de zwemles (de meisjes met kleding, heel apart), fietstocht naar Prancack, bezoeken aan Puncack JR en Bunut Bolong en de sportles op de school van 2 meisjes van het tehuis. Maar ook alle spontane activiteiten en contacten met de kids waren zeer waardevol, zoals het niet tellen aantal spelletjes (vooral UNO) met altijd de broertjes Jois en Brian. Met het ene kind heb ik wat meer gedaan en gesproken dan de andere , maar het zijn stuk voor stuk hele mooie, lieve, leergierige en zelfstandige kinderen.

Met het geld van alle sponsors heb ik veel kunnen doen; 4 fietsen, helft van 1 scooter (met Fabienne), schoenen voor alle kinderen, nieuwe gitaar en uitje Lovina. Er blijft nog wat geld over; dit wil ik storten in een fonds dat de stichting gebruikt om de kinderen die verder gaan leren of studeren (en dus zelfstandig gaan wonen), financieel te ondersteunen. Voor deze kinderen wordt de opleiding betaald, maar ook de huisvestingskosten en wat eetgeld.

Voor de vrijwilligers die afscheid nemen wordt een ceremonie georganiseerd met zang, dans en voordrachten van de kinderen. Omdat mijn mede-vrijwilligers Femke en Fabienne volgende week ook al gaan, werd er vanavond voor ons drieën een ceremonie gehouden.

Het was een heel mooi afscheid, gepresenteerd door Mudi en Yanus. Er was zang van Agung en Agus en Balinese dans van Dewi, Octa, Ayu en Riska. De meisjes Nita, en Arysa bedankten ons nog uitvoerig met een lief verhaaltje ( in het Engels!). En natuurlijk cadeaus, o.a. een mooie sarong en een t-shirt met de namen van alle kinderen.

Met een brok in mijn keel verlaat ik Pohsanten. Chauffeur Blondie brengt mij morgen naar Ubud waar ik nog een paar dagen ga relaxen en warm douchen. Dan nog een paar dagen naar Ubud en Sanur, voordat ik weer naar huis vlieg.

Het was een hele bijzondere ervaring. De kinderen van Pohsanten heb ik voor altijd in mijn hart gesloten!