Na afloop van het strand hebben we een bezoek gebracht aan het Krishna pretpark(je) in Lovina. Een hele aparte ervaring, zo’n Indonesisch pretpark waar de attracties toch een stuk minder heftiger zijn dan bij ons. De kinderen kregen allemaal een zakcentje mee om in het park te besteden. Ze waren in eerste instantie nog wat schuchter om dit uit te geven maar Mas kon ze ervan overtuigen dat ze dit geld echt mochten besteden aan attracties in het park. Bij de uitgang van het park was nog een grote winkel waar het laatste beetje geld werd uitgegeven aan nieuwe slippers of shirts (kost hier allemaal niet veel). Op de terugweg nog allemaal lekker gegeten bij een Warung en toen weer met de Bemo de (naar mijn mening levensgevaarlijke) rit naar huis.
De community voor vrijwilligers in het buitenland
Wat een ervaring helen, te gek !!
Dat is even andere koek vergeleken met en schoolreisje van de Antoniusschool… Ik hoop dat je zelf toch ook de stoute schoenen aan trekt op de brommer stapt en het “levensgevaarlijke verkeer gaat trotseren” Geeft wel wat vrijheid om je eigen ding te doen dan. X
Super om je belevenissen te lezen Helen!
Zo ik ben ook weer bij met lezen. Ik liep een beetje achter door de hectiek op het werk en ’s avonds geen puf meer om weer achter de pc te kruipen.
Wat een geweldige ervaringen maak jij mee. Volgens mij absoluut geen spijt dat je dit doet. In het pretpark miste je zeker de Python e.d. 🙂 Ben je daar ook zelf nog in attracties geweest?
Wat een mooie ervaringen doe je zo op. Fijn om te kunnen lezen wat je zoal meemaakt op deze reis. Blijft ajb schrijven!!
Leuk hoor!!! Nog geen last van de vulkaan?