Ook het tweede vrijwilligerswerk project in Indonesië zit er al weer op. Dinsdag vertrok ik met de trein vanuit Malang richting Yogyakarta, 7 tot 8 uurtjes reizen maar dat was het wel waard.

Tijdens mijn laatste week in Malang heb ik nog veel gedaan. Vorig weekend was het schema niet erg druk, en had Dian me uitgenodigd om samen naar de film te gaan en hebben we Wonder Woman gekeken (echt een aanrader!). Daarna moest ze om 15 uur lesgeven, dus reden we samen richting haar klaslokaal. Dat was buiten de stad, en ongeveer drie kwartier rijden. Helaas was er een miscommunicatie, want de leerlingen kwamen nooit opdagen. Achja, het lijkt sowieso alsof afspraken in Indonesië erg flexibel zijn

We hebben die middag dus niet zo veel meer gedaan, alleen veel gepraat over hoe ik het allemaal ervaar hier, over de verschillen met Nederland en een beetje over de politieke situatie hier. Later kwamen haar vriendinnen 1 voor 1 langs, en toen het donker was, was het tijd om wat te gaan eten met z’n allen (breakfasting noemen ze het, aangezien het Ramadan is). Dus toen lekker wat gegeten, en daarna naar een pasar malam gegaan om daar wat rond te snuiven, weer wat te eten, en ook in een lichtgevende neon draak gefietst.

Die avond ben ik bij Dian blijven slapen, want de volgende ochtend was het tijd voor de ‘study club’ die ze elke zondag hebben. Hier komen dan de kinderen uit de buurt naar toe zodat ze geholpen kunnen worden met hun huiswerk, engels te oefenen of met z’n allen te knutselen. Die ochtend was het knutsel tijd, en hielp ik met het maken van versierde enveloppen waarin ze geld konden inzamelen. Ook hadden ze een keer eerder vrolijke boekenleggers gemaakt die ze konden verkopen, dus had ik daar nog twee van gekocht.

Op maandag was de laatste keer oefenen voor de graduation van de kindergarten, en in de middag ging ik naar het weeshuis Darul Azhar om verder te werken aan de bibliotheek, met veel hulp van de kinderen daar. We zijn heel ver gekomen, maar waren helaas nog niet klaar. Ik ben ook niet super lang gebleven aangezien ik me niet zo fit voelde. Dat vonden ze gelukkig niet erg.

Op woensdag was dan eindelijk de graduation! Toen we aankwamen op de locatie werd ik haast aangevallen door de kinderen met knuffels (zo lief!). Alle kinderen hadden leuke kostuums aan en al snel was het tijd om op te treden. Het was een beetje chaotisch, want ze waren toch een klein beetje zenuwachtig, maar ze hebben het super gedaan! Een paar keer heb ik ze begeleid met de gitaar maar voor het grootste gedeelte heb ik toegekeken als een trotse ouder. Blijkbaar was het ook heel interessant dat ik uit Nederland kwam voor de ouders, want ze wouden allemaal met me op de foto. Aan het eind kregen de kinderen allemaal een rapport en een cadeaupakketje en hebben we nog een boel groepsfoto’s gemaakt. Die middag zijn Dian en ik nog weer naar Darul Azhar geweest om aan de bibliotheek te werken. De meisjes daar waren sleutelhangers aan het maken. Daar hebben we ze nog even mee geholpen voordat de middag weer voorbij was.

De volgende dag gingen we weer terug naar de kindergarten samen met de leraressen. Daar maakten we cadeautjes klaar voor de kinderen in een weeshuis voor kinderen met een beperking dat we gingen bezoeken samen met de leerlingen. Dat waren dan ballonnen met wat lekkers eraan vast getaped en een leuk strikje. Halverwege de middag was het dan tijd met z’n allen in een Angkot (klein, blauw busje; beste vorm van openbaar vervoer in de stad) richting het weeshuis te rijden. Eenmaal daar maakten we kennis met de kinderen. De meesten waren wat verlegen, maar na het zingen van wat liedjes met z’n allen kwamen ze wel wat los. Onze leerlingen vonden het wel wat spannend, omdat de kinderen van het weeshuis er wat anders uit zagen, maar de meeste van hen waren heel dapper en praatten met elkaar en waren al snel vrolijk aan het handjeklappen. Het was een redelijk kort bezoek, maar het bracht een lach op de gezichten van de kinderen, en daar deden we het voor.

Voor de rest van mijn dagen daar heb ik nog geholpen met het verdelen van de donaties die de gemeenschap rondom de kindergarten gekregen had. Dat was wel zo’n 500 kg rijst, 100 kg suiker, 10 grote pakken bami en nog twee grote zakken met verschillende snacks. We hebben alles in kleinere zakken verdeeld om het te kunnen verdelen. Ook ben ik nog een dagje naar een ‘story telling competition’ geweest met een van de leraressen en een van de leerlingen van de kindergarten, Putri. Zij ging namelijk mee doen. Ze was best zenuwachtig, maar ze heeft het super gedaan. Ik kon natuurlijk helaas niet alles volgen maar de reacties van het publiek zeiden genoeg. Het was erg leuk om allerlei mensen, jong en oud, samen te zien komen en zo creatief bezig te zien met hun verhalen.

Op mijn laatste dag was het dan tijd om afscheid te nemen van iedereen, en dat was toch best lastig. We hadden een klein afscheidsetentje met Dian en de leiders van HARUM. Als cadeautje hebben ze mij nog een heel mooi stuk batik gegeven. Na het etentje gingen we nog snel langs Darul Azhar, zodat ik nog dag kon zeggen tegen de kinderen daar.

Dian bracht me op de dag van vertrek naar het treinstation, en daar heb ik dan ook uiteindelijk afscheid moeten nemen van haar. Dat was het moeilijkste afscheid tot nu toe. Dian is in korte tijd een goeie vriendin geworden, heeft me geïntroduceerd met het prachtige Malang en de mensen die er leven, en heeft me heel veel geholpen en begeleid.

Ik weet wel dat dit niet mijn laatste keer in Indonesië is, en als ik dan weer terug kom, kom ik ook zeker terug naar Malang.

Ondertussen ben ik ook alweer bijna een week in Yogyakarta. Ik slaap in een gezellig hostel en ontmoet een boel leuke mensen hier. Ik ben al naar een boel mooie uitkijkpunten geweest, mooie stranden gezien en ook naar wat watervalletjes geweest. Natuurlijk ook naar de beroemde tempels hier geweest, Borobudur en Prambanan. Echt super gaaf om alles eindelijk in het echt te zien.

Morgen vertrek ik weer uit Yogya, en vlieg ik naar Bali voor de laatste twee weekjes in Indonesië. Hopelijk bestaan die twee weekjes uit veel strand, mooie gebieden, surflessen en veel relaxen. Ik denk dat dat wel goed komt!