Even te druk gehad om te schrijven, en het dan ook een paar dagen vergeten, maar hier is dan weer een updateje over mijn avontuur!

Op zondag 21 mei kwam ik met het vliegtuig in Malang aan, klaar om met het tweede vrijwilligerswerk project te beginnen. Ik nam vanaf daar een taxi naar het hostel. Ik verblijf in hostel ‘Wees Een Kind’, wat origineel alleen een weeshuis was, maar om het huis financieel te ondersteunen zit er nu dus een hostel bij in. Ik werd warm ontvangen door de mensen daar; ik kreeg gelijk eten aangeboden (wel rijst en pittig natuurlijk ) en nadat ik mijn spullen had uitgepakt heb ik nog veel met de kinderen gepraat (voor zover zij Engels konden en voor zover ik Bahada kon) en heb ik met de wat jongere kinderen nog wat bordspelletjes gedaan.

De volgende ochtend werd ik met de scooter opgehaald door mijn coördinator Dian, zij woont in Malang en werkt bij de stichting HARUM, waarvan uit ik ook zou gaan werken. Ze reed ons naar een peuterschool, en daar zou ik doordeweeks bijna elke ochtend zijn. De kindjes waren eerst een beetje verlegen, maar kwamen al snel gezellig naast me zitten in de kring en wouden dan graag met me handje-klappen. Ze zingen veel liedjes en zeggen veel gebeden op, maar ik weet niet precies waar het allemaal over gaat steeds, aangezien het allemaal in het Indonesisch is. Ik probeer gewoon maar een beetje mee te doen.

Op 7 juni hebben ze een kleine ‘graduation’, waarbij de kinderen liedjes en kleine toneelstukjes voor hun ouders mogen opvoeren. Goeie kans dus voor mij om ze te begeleiden met gitaar! Samen zullen we het alfabet-lied in het engels doen, zullen we op de melodie van ‘Old MacDonald’ tot 20 tellen in het engels en begeleid ik nog 1 meisje met een Indonesisch liedje. We zijn al druk aan het oefenen!

In de middag heeft Dian me meegenomen naar het kantoor en me voorgesteld aan de mensen daar. Daarna nog wat gegeten bij een Warung, en ’s middags een beetje sightseeing. De volgende dag ging ongeveer hetzelfde.

Die week ben ik naar een weeshuis geweest met alleen maar tienermeiden. Ze waren ongeveer mijn leeftijd, sommigen zelfs iets ouder, en anderen waren nog weer een paar jaartjes jonger. De bedoeling was hier te gaan werken, en dan leuke activiteiten te doen met ze en ze helpen met hun Engels. Helaas kon dit niet door gaan vanwege Ramadan. Ze gingen die week namelijk naar een dormitorie om de Koran te bestuderen, en heel veel te bidden. Wel heb ik 1 dagje met ze kunnen spenderen, hebben we samen gekookt en veel gekletst over hun hobby’s, wat ze (willen) studeren en wat ze later graag als beroep zouden willen hebben. Erg lieve meiden, al wel wat verlegen over hun Engels.

De volgende dag dan maar naar een ander weeshuis waar ik zou kunnen helpen, en daar kon ik gelukkig wel terecht! Die dag eigenlijk alleen maar even kennis gemaakt, rondgekeken en wat afspraken gemaakt over de volgende keren. Waar ze vooral hulp bij nodig hadden was hun bibliotheek. Die moest opnieuw ingericht worden. Verder spraken we af dat ik daar ook weer leuke activiteiten kon doen met de kinderen zoals muziek maken en koken, en ook zou ik weer helpen met wat Engels lessen.

In het weekend had ik vrij! Dus toen had ik tijd om op een tour te gaan naar Mount Bromo en de Ijen krater. Het is een tour van twee dagen die ik met een andere Nederlandse vrouw, Judith, deed (wat weer scheelde in kosten, omdat we met z’n tweeën waren). We werden om 12 uur ’s nachts opgehaald, en reden in ongeveer 3 uur naar de eerste stop, het uitkijkpunt van Bromo. Achteraf had ik spijt dat ik me niet ietsje warmer had aangekleed, want het was toch echt koud daarboven. Dus toen toch maar een muts en een sjaal gekocht haha. Eenmaal boven zochten we een mooi plekje uit om te staan, wat best moeilijk bleek want het was toch best druk, en toen konden we alleen maar de heldere nacht vol met sterren (zelfs de melkweg was goed te zien!) bewonderen en wachten tot de zon opging. Toen dat eindelijk gebeurde, werd het uizicht langzaamaan onthuld, en het was echt prachtig!

Toen zijn we met een jeep weer naar beneden gereden, en richting de krater gegaan om die te beklimmen. Er was een trap, maar het was wel een klein eindje omhoog. Vanaf daar nog het uitzicht weer bewonderd en de krater gezien, maar dat was vooral een boel rook wat er uit kwam.

Daarna zijn we door gegaan naar de Madakaripura watervallen. Daar probeerden ze constant ons regenponcho’s en slippers te verkopen. De regenponcho had ik, en eigenwijs hield ik bij mijn waterdichte bergschoenen. Ze waren ook waterdicht, maar dat hielp uiteindelijk niet echt toen we letterlijk door een rivier moesten. Uiteindelijk dus wel natte voeten, maar de watervallen waren het waard.

Het was toen ergens halverwege de middag, dus toen reden we richting het hotel waar we zouden ‘overnachten’. Ik was kapot, aangezien ik bijna de hele nacht, ochtend en middag al wakker was, dus slaap was erg welkom. Om 17 uur naar bed, en om 23 uur weer op aangezien we ook nu weer om 24 uur op pad gingen richting Ijen. Ook dat was weer 3 uurtjes rijden. Daar aangekomen gingen we eerst even ontbijten, en daarna op pad met local guide Ron. Hij sprak redelijk Engels en we hebben ook veel met hem gepraat over zijn leven hier.

Ik geloof dat de hike ongeveer 5 km was, wat opzich wel had meegevallen als 2/3 daarvan niet alleen maar stijl naar boven was. Vooral Judith had het zwaar, aangezien ze al iets ouder was, dus we namen veel kleine pauzes. Je had nog wel de optie om in een karretje naarboven getrokken te worden door 1 van de locals, maar dat was erg duur en ik had me er ook schuldig over gevoeld aangezien het een zware taak is iemand een berg op te trekken, dus dat deden we maar niet.

Toen we bijna boven waren, kon je de krater al in kijken en zou je de beroemde Blue Flames moeten kunnen zien. Hadden wij nou net de pech dat het geregend had en de vlammen erg klein waren.. Je kon ze wel zien, maar normaliter is het een echt groot vuur. Ik heb het dus helaas ook niet kunnen fotograferen. Toen we eindelijk aan de top waren, je raad het al, was het weer wachten op de zonsopgang. En ook toen die opkwam, was het uitzicht weer magisch. De krater zelf was ook zeker de klim waard.

We hebben daar tot 8 uur ’s ochtends het uitzicht bewonderd, foto’s gemaakt en met wat andere mensen gepraat. Toen was het weer tijd om naar beneden te gaan, en zat de tour er zo goed als op. Judith werd naar Banyuwangi gebracht waar ze de oversteek naar Bali zou maken, en ik reed met de chauffeur terug naar Malang.

Bali moet voor mij nog even wachten. Ik zit nu halverwege het project hier. 11 juni is mijn laatste dag, daarna zal ik naar Yogyakarta gaan om daar nog even touristje te spelen voor een midweekje, en vanaf daar ga ik dan ook naar Bali. En dan is het nog twee weekjes relaxen en reizen voor mijn tijd hier in Indonesië er ook weer opzit.

Veel gedaan al, en nog veel om naar uit te kijken dus!