En zo zat mijn tijd bij Cikananga Animal Rescue Center er weer op. Achteraf gezien was drie weken toch best kort, en was de tijd snel voorbij gegaan. Ik heb afscheid moeten nemen van de andere vrijwilligers, maar we hebben gezegd contact te houden, en daar wil ik mij ook graag aan houden! Zij hebben mijn tijd bij Cikananga onvergetelijk gemaakt. Mocht het ooit mogelijk zijn, zou ik graag nog een keer terug keren.
Voor mijn laatste dag daar mocht ik een dagje meehelpen in de kliniek, wat voornamelijk bestond uit het verzorgen van de twee oerang oetang baby’s. Dat was dan melk en eten voor ze klaar maken, en twee keer op de dag mochten ze buiten in de bomen klimmen. In principe mocht ik ze zelf niet dragen en kon ik van een afstandje kijken terwijl Janina, de vrijwilliger die over hun zorg ging, ze naar buiten droeg en de bomen in hielp. Maar ik geloof dat ik wel een beetje op Janina leek, want op een gegeven moment terwijl we met ze buiten waren, klom 1 van de baby’s in mijn armen, wel een paar keer. Echt zo lief!
Die avond hebben we nog een klein kampvuurtje gemaakt ter ere van mijn afscheid, hebben we nog een laatste paar kaartspellen gedaan, en kwamen een paar van de animal keepers nog even gedag zeggen.
De volgende ochtend ben ik om 5 uur opgestaan om de laatste beetjes in te pakken, en om 6:30 uur gingen we dan richting Sukabumi met de pick up truck, waar ik met twee andere vrijwilligers, Eve en George, achterin moest zitten. Doordat we in de bergen waren en de wegen niet zo geweldig waren, was het een wilde, wagenzieke rit, maar dat hoort er bij hé. Samen met Eve en George nog even in de pizzahut wat gegeten, wat echt hemels was na drie weken zo goed als alleen maar rijst eten. En toen was het ook tijd om van hen afscheid te nemen, en ging ik op weg naar het treinstation.
Trein genomen naar Bogor, vanuit Bogor verder naar BSD City, waar tante Nina woont. Vaak gedacht verdwaald te zijn of in de verkeerde trein te zitten, maar uiteindelijk toch mijn weg gevonden! Met dank aan navigatie apps, veel rond vragen en hier en daar wat hulp van de lokale bevolking.
Nu vanuit hier, bij tante Nina, proberen mijn visum te verlengen in Jakarta, en dan als het een beetje op tijd klaar is, misschien nog een beetje reizen voordat ik in Malang moet zijn voor project nummer 2: werken in een kindertehuis. Ik heb er zin in!
Heerlijk Julia, geweldige ervaring. We gaan het zien of je er weer heen gaat. Dikke poloh ?
Leuke ervaring hoor met die oerang oetangs! Ben benieuwd naar je volgende project;-)
Leuk om je verslagjes te lezen! Xxx
Een hele mooie ervaring Julia, de mensen leren kennen zoals ze zijn! De natuur in zijn eigen gang gaat met een beetje hulp van de mensen die respect hebben? Kijk volverwachting naar je volgende verslag in het kindertehuis???