Afgelopen dagen hebben helaas vooral in het teken gestaan van ziek zijn en weer zo goed mogelijk herstellen. Achtereenvolgens koorts, diarree en veel hoesten maakten het erg zwaar maar gelukkig gaat het nu iedere dag weer beter en kan ik wel gewoon mijn werkzaamheden blijven doen. Het was af en toe ontroerend om te zien hoe de mensen hier, welke ik eigenlijk kom helpen, zo goed voor mij hebben gezorgd. Vooral de verzorgers en kinderen bij het hostel maar ook de collega’s en contact met het thuisfront waren voor mij erg waardevol. De kinderen bij het hostel heb ik daarom bij goedkeur van hun verzorgers getrakteerd op cakejes. 

Ik heb deze week wel mijn werk in de ochtenden op de peuterspeelzaal kunnen doen. Naast het gebruikelijke zingen, dansen, spelen en leren, gingen we deze week ook na afloop langs enkele kinderen thuis. Het doel van de organisatie Harum is om dit ook iedere maand te doen om zo in goed contact te staan met de ouders en ook eventuele problemen te bespreken. Zie het als een ouderavond zoals wij die in Nederland kennen, maar dan per leerling bij de ouders thuis. Het was erg indrukwekkend om te zien hoe een aantal van deze kinderen leven. Op een heel klein oppervlak en met een publieke toilet voor 11 gezinnen (deze wil de organisatie Harum graag renoveren). Toch voel ik me erg welkom bij de gezinnen en wordt ieder bezoek afgesloten met een foto. Het hebben van diarree is in deze gevallen soms wat lastig wanneer er weinig sanitaire voorzieningen zijn en soms ontkom ik er niet aan om mijn behoefte op traditioneel Indonesische wijze te doen. Het is dan weer direct duidelijk waarom Indonesiche mensen een ‘schone’ (rechts) en ‘vieze’ (links) hand hebben. Verder zijn we vandaag na de les een mogelijke locatie gaan bekijken waar de kinderen kunnen gaan optreden voor hun ouders en ben ik ook meegegaan naar een moskee om te kijken hoe mijn collega’s hier bidden en welke rituelen ze hebben, erg interessant om eens te zien! 

De moderne manier van transport voor mij in Indonesië is tegenwoordig via Go-Jek, vergelijkbaar met Uber maar dan voor een rit met een motor bike. Een ritje van het hostel naar de peuterspeelzaal kost mij ongeveer 50 cent en duurt dan ongeveer 20 minuten, afhankelijk of de chauffeur de weg kent want dat is niet altijd het geval. 

Omdat ik me weer steeds fitter begin te voelen zal ik weer wat meer activiteiten gaan ondernemen en zal ik ook eens gaan kijken of ik kan sporten bij een lokale sportschool. Wordt weer vervolgd…

Beeldmateriaal staat weer onder foto’s.

——

Unfortunately, the last days have mainly been about being sick and recovering as good as possible. Successively fever, diarrhea and a lot of coughing made it very heavy but fortunately it is getting better every day and I can continue to do my work. It was very touchful to see how the people here, whom I actually come to help, have taken such good care of me. Especially the caretakers and children at the hostel but also the colleagues and contact with home were very valuable to me. Therefore, I treiter the children at the hostel with cakes with the approval of their caretakers.

I have been able to do my work in the mornings at the kindergarten this week. Besides the usual singing, dancing, playing and learning, we also went to a few children homes this week. The goal of the organization Harum is to do this every month in order to be in good contact with the parents and also to discuss any problems. Think of it as a parents ‘evening as we know it in the Netherlands, but then per student at the parents’ home. It was very impressive to see how some of these children live. On a very small surface and with a public toilet for 11 families (the organization Harum wants to renovate). Yet I feel very welcome to the families and every visit is ended with a photo. Having diarrhea is sometimes a bit tricky in these cases when there are few sanitary facilities and sometimes I have no other choice than doing my need in a traditional Indonesian way. It is immediately clear why Indonesian people have a ‘clean’ (right) and ‘dirty’ (left) hand. Furthermore, after class we went to see a possible location where the children can perform for their parents and I also went to a mosque to see how my colleagues pray and what rituals they have, very interesting to see!

The modern way of transport for me in Indonesia is now via Go-Jek, similar to Uber but then for a ride with a motor bike. A ride from the hostel to the kindergarten costs me about 50 cents and then takes about 20 minutes, depending on whether the driver knows the way because that is not always the case.

Because I start to feel better again I will start doing more activities again and I will also see if I can go to a local gym. To be continued …

Images is again under photos.